بندر کنگ، ایران

شهر بندری کنگ با 19231 نفر جمعیت  (بر اساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال 1395) و مساحت محدوده 651 هکتار  (بر اساس آخرین طرح جامع و تفصیلی مصوب)  در فاصله 165 کیلومتری غرب بندرعباس از استان هرمزگان و در شهرستان لنگه واقع شده است.  شهری دلربا که نخلهای سربرافراشته آن، در زیر آفتاب تابان جنوب، سایه سازی دلنشین عرضه می‌دارد؛ بادگیرهایی که نسیم خوش دریا را به قلب خانه‌ها هدایت می‌کنند؛ پیکر سفید ساختمانها که با تزئینات ظریف خود در زیر تشعشع نور آفتاب و در میان آبی دریا و آسمان آرمیده‌اند و تعداد قابل توجهی از آنها همچنین سرزنده بوده و مأمن زندگی خانواده‌ها محسوب می‌شوند؛ گذرهایی که در پیچ و شکنج خود به ناگاه تصویر دریا را به رهگذران عرضه می‌دارند و برکه‌های آب در جای جای شهر که نشانی از فن مهندسی آب در آن پهنه است. سیمای این شهر از میان آبهای خلیج فارس، در میان دو آبی آسمان و دریا، با بادگیرها، مناره‌های سوزنی و نخلهایی که بر پیکره سفید شهر نقش بسته‌اند، چهره ای ماندگار را به نمایش می‌گذارد. اما این همه که در پیکر کالبد شهر تجسم می یابد، تنها بخشی از زیباییهای این بندر دل انگیز است

این شهر در خشکی تمام نمی‌شود؛ حیات این شهر تا دریا امتداد می‌یابد و در آن، معنا می‌یابد و نه صرفاً در لبه آن؛ چرا که دریا آمیخته با زندگی مردمان است و لنج‌ها و قایق‌های صیادی تا افق دور با رنگهای زرد و قرمز که هوشمندانه در تضاد با زمینه آبی دریا شکل گرفته اند، در امتداد و میان ساحل و اسکله خاکی شهر رخ می نمایانند و جزر و مد زیبای خلیج فارس که در طول روز چندین مرتبه رخ می‌دهد و مناظری پویا و بدیع را به نمایش می‌گذارد. فراتر آنکه دریا و زندگی با دریا، در مناسک، باورها و آیین‌های ساکنین نیز عمیقاً رخنه کرده و اساساً، الهامبخش آن بوده است. از طرف دیگر، تاریخ شفاهی و جمع دوستان و اقوام این شهر نه محدود به سرزمین ایران که تا آنجا که دریانوردان توانمند این خطه توان پیمایش در دریا را داشتند، امتداد می یابد. در غروب، کمی که آفتاب در پشت افق خلیج نیلگون فارس فرو نشست و از شدت تابش آن کاسته میشود، محفل بزرگان شهر در موزه مردم شناسی که به همت خود، آن را برپا کرده اند، برپاست. جمعی که به گرمی پذیرای مهمانانند و نشستن و گپ زدن با ناخدایان قدیمی این جمع که سینه آنها مملو از خاطرات سفرهایی طولانی به کرانه‌های اقیانوس از بمبئی گرفته تا زنگبار و شمال آفریقا و ساحل عربستان و جزایر خلیج فارس است؛ این دریانوردان خبره که گفتنی‌های بسیار از فن دریانوردی و ابزار و آداب آن دارند، جلوه دیگری از شهر و آدمیان آن را به نمایش می‌گذارد. حضور در این محفل با چاشنی بوی دریا و شرجی نمناک جنوب، کیفیتی ویژه از این شهر را به نمایش می‌گذارد.

میراث تاریخی بندر کنگ مشتمل بر میراث ملموس و ناملموسی است که در صورت هدایت صحیح، ثروتی هویت‌بخش و همچنین، سرمایه‌ای برای گردشگری شهر محسوب خواهد شد. آداب و رسوم، ادبیات و موسیقی، نوع پوشش، تجربه زندگی با دریا، غذاهای بومی، قایق‌های صیادی آرمیده بر پهنه دریا و موارد دیگری از این دست، میراث غیرملموس این شهر هستند؛ درکنار آن، ساختار کالبدی بافت شهر، سیما و منظر شهر و خط آسمان شهر که از همنشینی بادگیرها و مناره‌ها و نخل‌ها در میان دو آبی آسمان و دریا حاصل می شود، نیز ثروت ارزشمند این شهر محسوب می شود.

عناصر تاریخی شهر که برخی انحصاری و تک بوده و برخی یک گونه را در بر می ‌گیرد؛ به تفکیک عبارت‌اند از:  برکه‌های تاریخی؛ خانه‌های تاریخی؛ مساجد تاریخی؛ موزه‌های تاریخی؛ مراکز فرهنگی؛ قلعه پرتغالی‌ها؛ خور کنگ؛ برج مدور؛ مسجد دوطبقه؛ تالار؛ لنج بوم‌مسی؛ و لنج‌سازی.